Thoughts Of Swami Vivekananda

on Sunday, November 28, 2010









சமஸ்கிருத கிராமம்!

on Sunday, November 21, 2010

கர்நாடக மாநிலம் ஷிமோகா மாவட்டத்தில் சந்தோஷமாகப் பரந்து விரிந்து துள்ளலோட்டம் போடுகிறது துங்க பத்ரா என்ற இரட்டை நதியின் துங்கா. அதன் கரையில் அமைந்திருக்கிறது மத்தூர்.








காலையில் ஆறு மணிக்கு மத்தூரின் அனைத்து வீட்டு வாசல்களிலும் பெண்கள் தண்ணீர் தெளித்து, கோலம் போட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். தெரு ஓரத்தில் ஆங் காங்கே பசு மாடுகள் படுத்து, நின்று, நடந்து கொண்டு இருந்தன. இதிலென்ன அதிசயம் என்கிறீர்களா? இந்தக் கிராமத்தில் பேச்சு மொழியே சம்ஸ்கிருதம் தான்.






எப்படி சம்ஸ்கிருதத்துக்கு இப்படி ஒரு முக்கியத்துவம் கிடைத்தது? “தொன்றுதொட்டே இந்தக் கிராமத்தில் சம்ஸ்கிருதம் பேசும் வேத பண்டிதர்கள் அதிக எண்ணிக்கையில் வசித்து வந்தபோதிலும், இந்தக் கிராமத்தினை முழுமையான சம்ஸ்கிருதம் பேசுகிற அளவுக்கு மாற்ற வேண்டும் என்று பிள்ளையார் சுழி போட்டவர் உடுப்பி பெஜாவர் மடத்தின் பீடாதிபதி தான்” என்று கூறுகிறார், சம்ஸ் கிருத பாரதி என்ற அமைப்பின் மத்தூர் கிளை அமைப்பாளர் ஸ்ரீநிதி. இவர், பக்கத்து நகர மான ஷிமோகாவில் உள்ள கல்லூரியில் காமர்ஸ் துறை பேராசிரியர்.






1981ல் பெங்களூருவில் சம்ஸ்கிருதப் பேச்சுப் பயிற்சி பெரிய அளவில் தொடங்கியது. தினம் இரண்டு மணி நேரம் வீதம் பத்து நாட்களுக்குள் சம்ஸ்கிருதத்தில் பேசுவது எப்படி என்று சொல்லித் தரும் அந்தப் பயிற்சிக்கு, மாநிலம் முழுமையிலிருந்தும் நல்ல வரவேற்பு கிடைத்தது. மத்தூரில் மூன்று பேட்ச்களாக நடந்த பயிற்சி வகுப்புகளில் சுமார் 100 பேர் சேர்ந்து, சம்ஸ் கிருதத்தில் பேசக் கற்றுக்கொண்டார்கள்.






அந்தப் பயிற்சி வகுப்புகளின் நிறைவு நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொண்ட உடுப்பி பெஜாவர் மடத்தின் பீடாதிபதி, தம் ஆசி உரையில், ‘ஏசகா கிராமக சம்ஸ்கிருத கிராமக’ (சம்ஸ்கிருதம் பேசும் முழுமையான கிராம மாக) என்று குறிப்பிட்டார். அவரது ஆசியுரை அளித்த உத்வேகத்தில் மத்தூர் கிராமத்து மக்கள் அனைவருக்கும் சம்ஸ்கிருதம் சொல்லிக் கொடுக்கும் பணியை ஆரம்பித்தோம். இன்றும் எங்களுடைய முயற்சி தொடர்ந்துகொண்டிருக்கிறது” என்கிறார் ஸ்ரீநிதி.



மக்கள் மத்தியில் சம்ஸ்கிருத அறிவை வளர்க்க சம்ஸ்கிருத பாரதி, சமையல் அறை, பூஜை அறை, படுக்கை அறை, தோட்டம், டி.வி, ஃப்ரிட்ஜ், விளக்கு என்று வீட்டுக்குள்ளே இருக்கும் இடங்கள் மற்றும் பொருட்களின் பெயர்களை சம்ஸ்கிருதத்தில் அச்சிட்டு ஸ்டிக்கர்களாக்கி, அவற்றை வீட்டில் ஒட்டி வைக்கச் சொல்லி வினி யோகிக்கிறோம். அந்த வார்த்தைகளைத் தங்கள் உரையாடல் களின்போது பயன்படுத்துகிறார்கள். பள்ளி மாணவர்களுக்கு சம்ஸ் கிருதத்தில் போட்டிகள் நடத்தி, பரிசுகள் அளித்து ஊக்குவிக்கிறோம்.






மத்தூரில் வேத பண்டிதர்கள் வசிக்கும் நாலைந்து தெருக்களைத் தவிர மற்ற தெருக்களில் பலவிதமான ஜாதி, இன, மதங்களைச் சேர்ந்தவர்கள் கலந்து வசிக் கிறார்கள். அவர்களுக்கு சம்ஸ்கிருதம் தெரியாவிட்டாலும், அவர்களுடைய குழந்தைகள் பள்ளிக்கூடத்தில் சம்ஸ்கிருதம் கற்றுக் கொள்கிறார்கள். இது மத்தூரில் வசிக்கும் இஸ்லாமிய இனத்தவருக்கும் பொருந்தும். அக்கம்பக்கத்து கிராமங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் பலர், தங்களுடைய குழந்தைகளும் சம்ஸ்கிருதம் படிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பத்தின்பேரில், மத்தூர் பள்ளிக்கூடத்துக்குக் கொண்டு வந்து சேர்க்கிறார்கள்” என்கிறார் ஸ்ரீநிதி.






காலம் மாறிவிட்டது. மத்தூரைச் சேர்ந்த இளைஞர்கள் பலரும் படித்து விட்டு, பல்வேறு ஊர்களுக்கும் வேலைக்குச் சென்றுவிட்டார்கள். அவர்களில் சம்ஸ்கிருத அறிவு காரணமாகவும், கம்ப்யூட்டர் பயிற்சி காரணமாகவும், கம்ப்யூட்டர் சாஃப்ட்வேர் துறையில் நுழைந்து நிறைய சம்பாதித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள். படித்த பெண்கள், இந்தக் கிராமத்தில் வசிக்கும் வேதம் படித்த இளைஞர்களைத் திருமணம் செய்துகொள்ள மிகவும் தயங்குகிறார்கள். வாழ்க்கை என்பது பணம் சம்பாதிப்பதற்கான ஓட்டம் என்று நினைத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள். இதை எல்லாம் என்னால் ஜீரணித்துக் கொள்ளவே முடியவில்லை” என்று ஆதங்கப்படுகிறார் வேத விற்பன்னரான அஸ்வத் நாராயண் அவதானி.


தமிழ்நாட்டிலிருந்து கூலித் தொழிலாளியாக மத்தூருக்கு வந்து, இப்போது வசதியாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் கோபால், “மத்தூர் ரொம்ப அமைதியான ஊருங்க; ஜனங்க நல்ல சுபாவம் கொண்டவங்க; இங்கே ஜாதிப் பிரச்னை எதுவும் வந்ததில்லை; போலீஸ் கேசு எதுவும் ஆனதில்லை” என்கிறார்.




சம்ஸ்கிருதம் சொல்லித் தரும் சாரதா விலாசம் பள்ளியின் சம்ஸ்கிருத ஆசிரியர் கிரீஷை அழைத்துக்கொண்டு மத்தூர் தெருக்களில் ஒரு வீதி உலா வந்தோம். கண்ணில் பட்ட ஸ்கூல் குழந்தைகளிடம் எல்லாம் அவர் சம்ஸ்கிருதத்தில் பேச, அவர்களும் சம்ஸ்கிருதத்திலேயே தயங்காமல் பதில் சொன்னார்கள். தெருவில் சைக்கிளை ஓட்டிக் கொண்டு வந்த சுதேஜாவை நிறுத்த, கிரீஷ் அவனுடன் சில நிமிடங்கள் வெகு சரளமாக சம்ஸ்கிருதத்தில் உரையாடியதைக் கேட்க முடிந்தது.






இந்தியாவின் வேறு எந்தக் கிராமத்திலும் இல்லாத அளவுக்கு இங்கே அதிகமான எண்ணிக்கையில் சம்ஸ்கிருதம் பேசுகிறவர்கள் வசிக்கிறார்கள். ஆனாலும், ஊரின் பெயர்ப் பலகை கன்னடத்தில்தான் எழுதப்பட்டுள்ளது. சம்ஸ்கிருதம் தெரிந்தவர்களும் தெரியாதவர்களும் சம அளவில் இருக்கிறார்கள். அப்படி இருக்கும்போது, எங்கள் ஊரை, “நூறு சதவிகிதம் சம்ஸ்கிருதம் பேசுகிறவர்கள் வசிக்கும் கிராமம் என்று எப்படிச் சொல்லிக் கொள்ள முடியும்? ஒரு நாள் நிச்சயமாக அந்த மாதிரியான ஒரு பெருமை இந்தக் கிராமத்துக்குக் கிடைக்கும். அன்று அதைப் பறைசாற்றும்படியாக ஊர் பெயர்ப் பலகையை வைத்துப் பெருமைப்படுவோம்” என்கிறார் ஸ்ரீநிதி.



மத்தூர் வேத பண்டிதர்களின் நதி மூலம், தமிழ்நாடு. கிருஷ்ணதேவராயர் காலத்தில் ஒரு பிரம்மாண்டமான யாகம் நடத்தியபோது, தென் தமிழ்நாட்டின் பலகிராமங்களிலிருந்தும் நூற்றுக்கணக்கான வேதவிற்பன்னர்கள் வரவழைக்கப் பட்டார்களாம். யாகம் முடிந்தவுடன், அவர்களுக்கெல்லாம் ஏராளமாக நில புலன்களை அளித்து, தம் சாம்ராஜ்ஜியத்திலேயே நிரந்தரமாகத் தங்கிவிடும்படி கேட்டுக்கொள்ள, அவர்களும் ஆங் காங்கே சிறு சிறு கிராமங்களாக செட்டில் ஆகிவிட்டார்களாம். அப்படி உருவான ஊர்களில் ஒன்றுதான் மத்தூர். இன்றுகூட வேத பண்டிதர்களுக்கு வருமானம் அவர்களுடைய பாக்குத் தோப்புகளில் இருந்துதான். சொல்லப் போனால் மத்தூர் மக்களின் வாழ்க்கையும், கிராமத்தின் பொருளாதாரமும் அவற்றைச் சார்ந்தே உள்ளன. தெருக்களில் நடந்து செல்லும்போது கிராமத்துப் பெண்கள் பாக்கு காய்களை உடைத்துக் கொட்டைகளை எடுத்துக் கொண்டிருப்பதையும், வீட்டுக்கு வெளியில் பாக்கு காயப் போட்டிருப்பதையும் காணலாம்.






Sources : Kalkhi Magazine
 நன்றி : கல்கி நாளிதழ்

What Ratan Tata did for the Mumbai victims!!!


Ratan Tata is the chairman of Indian Hotels who own the Taj Mahal Hotel Mumbai, which was the target of the terrorists on 26/11/08.

Hotel President a 5 star property also belongs to Indian Hotels.


The following is really touching.


What Ratan Tata did for the Mumbai victims.... Don't miss!!!!!!


SALUTE TO MR. RATAN TATA


A. The Tata Gesture


1. All category of employees including those who had completed even 1 day as casuals were treated on duty during the time the hotel was closed.


2. Relief and assistance to all those who were injured and killed


3. The relief and assistance was extended to all those who died at the railway station, surroundings including the “Pav- Bha ji” vendor and the pan shop owners.


4. During the time the hotel was closed, the salaries were sent by money order.


5. A psychiatric cell was established in collaboration with Tata Institute of Social Sciences to counsel those who needed such help.


6. The thoughts and anxieties going on people’s mind was constantly tracked and where needed psychological help provided.


7. Employee outreach centers were opened where all help, food, water, sanitation, first aid and counseling was provided. 1600 employees were covered by this facility.


8. Every employee was assigned to one mentor and it was that person’s responsibility to act as a “single window” clearance for any help that the person required.


9. Ratan Tata personally visited the families of all the 80 employees who in some manner – either through injury or getting killed – were affected.


10. The dependents of the employees were flown from outside Mumbai to Mumbai and taken care off in terms of ensuring mental assurance and peace. They were all accommodated in Hotel President for 3 weeks.


11. Ratan Tata himself asked the families and dependents – as to what they wanted him to do.


12. In a record time of 20 days, a new trust was created by the Tatas for the purpose of relief of employees.


13. What is unique is that even the other people, the railway employees, the police staff, the pedestrians who had nothing to do with Tatas were covered by compensation. Each one of them was provided subsistence allowance of Rs. 10K per month for all these people for 6 months.


14. A 4 year old granddaughter of a vendor got 4 bullets in her and only one was removed in the Government hospital. She was taken to Bombay hospital and several lacs were spent by the Tatas on her to fully recover her.


15. New hand carts were provided to several vendors who lost their carts.


16. Tata will take responsibility of life education of 46 children of the victims of the terror.


17. This was the most trying period in the life of the organization. Senior managers including Ratan Tata were visiting funeral to funeral over the 3 days that were most horrible.


18. The settlement for every deceased member ranged from Rs. 36 to 85 lacs [One lakh rupees tranlates to approx 2200 US $ ] in addition to the following benefits:


a. Full last salary for life for the family and dependents;


b. Complete responsibility of education of children and dependents – anywhere in the world.


c. Full Medical facility for the whole family and dependents for rest of their life.


d. All loans and advances were waived off – irrespective of the amount.


e. Counselor for life for each person


 
B. Epilogue

1. How was such passion created among the employees? How and why did they behave the way they did?


2. The organization is clear that it is not something that someone can take credit for. It is not some training and development that created such behaviour. If someone suggests that – everyone laughs


3. It has to do with the DNA of the organization, with the way Tata culture exists and above all with the situation that prevailed that time. The organization has always been telling that customers and guests are #1 priority


4. The hotel business was started by Jamshedji Tata when he was insulted in one of the British hotels and not allowed to stay there.


5. He created several institutions which later became icons of progress, culture and modernity. IISc is one such institute. He was told by the rulers that time that he can acquire land for IISc to the extent he could fence the same. He could afford fencing only 400 acres.


6. When the HR function hesitatingly made a very rich proposal to Ratan – he said – do you think we are doing enough?


7. The whole approach was that the organization would spend several hundred crore in re-building the property – why not spend equally on the employees who gave their life?


This is NOT COVERED BY Any NEWS CHANNELS !


I Salute Mr. Ratan Tata..


Sources :  From a Facebook note

Meditation And Narendra

on Wednesday, November 10, 2010


"Do you see a light when you are falling asleep?"
 "Yes, I do. Doesn't everyone?" The boy's voice was filled with wonder.

 Soon after they first met, Sri Ramakrishna asked Narendra this question; his reply provided the Master with a deep insight into the past, the nature, and the destiny of this remarkable youngster who would later become Swami Vivekananda. In Vivekananda's adult years he himself described this super normal faculty:

 "From the earliest time that I can remember, I used to see a marvelous point of light between my eye-brows as soon as I shut my eyes to go to sleep, and I used to watch its various changes with great attention. That marvelous point of light would change colors and get bigger until it took the form of a ball; finally it would burst and cover my body from head to foot with white liquid light.


As soon as that happened, I would lose outer consciousness and fall asleep. I used to believe that was the way everybody went to sleep.






Then, when I grew older and began to practice meditation, that point of light would appear to me as soon as I closed my eyes, and I would concentrate upon that."





Happy Diwali !!!

on Thursday, November 04, 2010

Wish you all a very happy Diwali :-)
May all your wishes come true and you always have wealth, good health,
peace, prosperity and lots of love :-)

இனிய தீபாவளி நல்வாழ்த்துகள் !!



Page Visits


Stats